Sen benim ilk sevgilimsin, mahremim, ilk sırdaşım,
Sen benim ilk hasretimsin, ilk acım, ilk gözyaşım.
Neylesem aklımdasın, gönlümdesin can yoldaşım,
Sen benim ilk gurbetimsin,ilk acım,ilk gözyaşımsın....

Sensizlik sessizlik demek, sessizlik ölüm demek. Yaşarken ölmek demek seni sensiz yaşamak demek. Demek ki yaşamak için sevmek , sevmek için sen gerek...(Güneşsiz bir hayat yaşayamam ki....)

                                                  
İnsan yaşamının dörtte üçünü yapamayacağı şeyleri düşünmekle  geçirir.......

(düşündükleriniz gercek olması  dileklerimle)  .. 

                                             Goethe 

                  Gidiyoruz...

       Tık, tık, tık....

     Kim o ?

     Hazırlan gidiyoruz..

     Sen Kimsin? Nereye gidiyoruz ?

     Sıran geldi. Gerçek evine gidiyoruz.

     Gerçek ev mi? Sen! Yoksa!

     Evet. Haydi gidelim.

     Dur bir dakika.. bir sürü yarım işim var.

     İş yarım kalmaz birileri tamamlar. Oyalanma artık.

     Çocuklar, onlar daha çok küçük, bari vedalaşsaydım.

     Sen olmadan da büyürler, haydi bekliyorlar.

     Bekliyorlar mı ? Onlar da kim ?

     Gidince görürsün.

     Anladım. Anladım ama kalbini kırıp, gönlünü

     alamadıklarım, iyiliğini görüp,

     karşılık veremediklerim var. Anlayacağın borçlu

     gitmek istemiyorum.

     Bunu zamanında düşünseydin!

     Zamanında mı? İyi de ben hep zamanım var

     sanıyordum.

     Hepiniz aynısınız.. Zaman dediğin, içinde

     bulunduğun an.. Bunun ötesi yok.

     Keşke, keşke...

     Devam et..

     Bugünü yaşarken hep yarının var gibi davrandın..

     Üstündeki uniformanın (insan olmanın) sorumlulukları var..

     Yerine getirmedin.. Bu sana bir uyarıydı.

     Şimdi gitmiyoruz... Ama her an gidebiliriz..

     Bir daha geldiğimde önünde umut, arkanda pişmanlık

     olmasın !........